Nongbah to mała miejscowość w stanie Meghalaya w północno-wschodnich Indiach. Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża prowadzi tam internat i szkołę dla 50-tki niewidomych i niedowidzących dzieci w wieku od 4 do 17 lat. Dzieło to nosi nazwę Jyothi Seva, czyli Służba Światłu.

Lokalni mieszkańcy Meghalaya zajmują się głównie rolnictwem, rękodziełem i handlem na małą skalę. Często sprawia to, że edukacja staje się drugorzędnym priorytetem, zwłaszcza dla dzieci niepełnosprawnych, które są wręcz „ukrywane” w domu z powodu napiętnowania społecznego lub braku dostępu do wyspecjalizowanych instytucji. Ponadto górzysty teren regionu i odległe obszary utrudniają rodzinom dostęp do szkół, co stanowi wyzwanie logistyczne.

Innym ważnym problemem regionu jest brak zasobów i infrastruktury. Jak zaznacza siostra Amlee Thiraviam FSK, szczególnym wyzwaniem na tym terenie jest dostęp do wody pitnej:

Większość ludzi mieszkających w stanie Meghalaya jest zależna od wody deszczowej. Zbiera się ją do zbiorników i taka woda służy do prania, mycia, codziennego użytku w domu. Jeśli chodzi o wodę pitną, ludzie korzystają z górskich strumieni spływających do doliny. W miastach jest pewnego rodzaju system wodociągów, ale na wioskach takich jak Nongbah po wodę pitną trzeba chodzić.

Ludzie zabierają ze sobą ubrania do prania, myją się w strumieniu, a w drodze powrotnej w dużych naczyniach na plecach niosą wodę pitną dla swojej rodziny. Siostry i uczniowie z Nongbah chociażby pranie robią w ten sam sposób.

W 2010 roku siostry poprosiły lokalny samorząd o pozwolenie na wykopanie studni. Odwiert ma jednak zaledwie 4,5 metra głębokości. W sezonie zimowym, od listopada do lutego, poziom wody spada. Dodatkowo w lutym wieje silny wiatr, który wywiewa pozostałe resztki wody, dlatego nie wystarcza jej nawet do picia. Gdy to źródło wysycha, siostry są zmuszone wodę pitną kupować, a to kosztuje aż 8 euro dziennie.

W marcu i kwietniu borykamy się z poważnym niedoborem wody. Kryzys ten zmusza nas do wysyłania uczniów do domu, przerywając ich edukację... W domu wielu z nich nie otrzymuje wystarczającej ilości jedzenia i odpowiedniej opieki. Dzieci wracają do szkoły osłabione i niedożywione. Sytuacja ta poważnie wpływa na ich zdrowie, samopoczucie i zdolność do koncentracji na nauce

- dodaje siostra Amlee.

Uczniowie z Nongbah pochodzą głównie z biednych, nieuprzywilejowanych rodzin. Niektórzy z nich to sieroty lub półsieroty, którymi opiekują się ciotki i wujkowie. Edukacja, wyżywienie, opieka medyczna, odzież i wszelka możliwa opieka są bezpłatne dla wszystkich uczniów, niezależnie od ich kasty czy wyznania.

Przeczytaj cały wywiad z siostrą Amlee Thiraviam FSK na temat tego projektu i pracy Sióstr Franciszkanek w Indiach i pomóż nam zbudować studnię czystej wody pitnej dla dzieci z Nongbah.

A jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o szkole Jyothi Seva w Indiach, poznaj nasz projekt Adopcja Światła.

REALIZACJA PROJEKTU

Studnia dla niewidomych dzieci z Nongbah, podopiecznych naszej Adopcji Światała Indie, powstała dzięki hojności Sercańskiej Rodziny Misyjnej!

Poszukiwanie odpowiedniej firmy wykonawczej, miejsca na wykop studni oraz dopełnienie wszelkich formalności, które w Indiach są bardzo rozbudowane – wszystko to zakończyło się sukcesem i po wspólnej modlitwie dzieci, sióstr oraz pracowników Szkoły dla Niewidomych im. Matki Elżbiety pierwsza łopata została wbita w ziemię przez najmłodszego ucznia. Ale jak to w życiu często bywa, w trakcie prac pojawiły się różne mniejsze i większe problemy, a wśród nich najpoważniejszy – konieczność zejścia na większą głębokość, a co za tym idzie wzrost kosztów inwestycji. Studnia jednak już jest, działa i daje gwarancję dostępu do czystej i zdrowej wody na kolejne lata dla całej franciszkańskiej wspólnoty z Nongbah! Na budowę studni dla niewidomych dzieci w Indiach przekazaliśmy 73 270 złotych.

Kochani Dobrodzieje Szkoły dla Niewidomych im. Matki Elżbiety w Nongbah!

Nasze serca przepełnia głęboka wdzięczność, gdy widzimy, jak Wasza hojność zmieniła nasze życie.

Przez wiele lat, odkąd w 2013 roku założyliśmy nasz dom w wiosce Nongbah, nasza szkoła borykała się z ogromnymi trudnościami, szczególnie w miesiącach od lutego do kwietnia, z powodu poważnego niedoboru wody. Jedyna studnia w okolicy wysychała, a każdy dzień stawał się wyzwaniem. Nasi uczniowie – osoby z dysfunkcją wzroku – wraz z naszymi współpracownikami i siostrami często musieli schodzić do głębokiej doliny, aby przynieść wodę do picia, gotowania, mycia i kąpieli. Ścieżki były nierówne i strome, ale schodzili dzielnie, ponieważ nie mieli innego wyboru. Czasami pijawki przyczepiały się do ich stóp i wysysały krew, ale oni nadal szli.

Bywały chwile, kiedy musieliśmy odsyłać uczniów do domu z powodu braku wody. Zajęcia były przerywane, nasze codzienne czynności zakłócane, a ciężar z każdym dniem stawał się coraz większy. Bolesne było patrzeć, jak nasze dzieci, które już i tak borykają się z wieloma trudnościami, muszą zmagać się jeszcze bardziej z czymś tak podstawowym jak dostęp do wody. Ale dzisiaj, dzięki Państwa życzliwości i hojności, wszystko się zmieniło. Studnia, którą pomogliście nam wykopać, teraz dostarcza czystą, życiodajną wodę – błogosławieństwo, które dociera do każdego zakątka naszej szkoły. Każda kropla wody przypomina nam o Waszej miłości. Każdy uśmiech na twarzach naszych uczniów jest odzwierciedleniem Waszej dobroci. Nie tylko daliście nam wodę – daliście nam nowego ducha, pokój serca i lepszą przyszłość.

Z radością informujemy również, że woda z naszej studni jest dostępna dla naszych potrzebujących sąsiadów, aby błogosławieństwa, które otrzymaliśmy, mogły rozlać się również na innych.

Z wdzięcznością wznosimy nasze serca do Boga za Was – naszych ukochanych Dobroczyńców – których serca przepełnione są współczuciem. Niech Dobry Bóg nadal błogosławi Was i Wasze rodziny za wspieranie tej misji w odległych Indiach. Jesteście żywą częścią naszej historii i dziękujemy Wam z całego serca.

Z serdeczną wdzięcznością i modlitwą
Siostry, pracownicy i uczniowie
Szkoły dla Niewidomych im. Matki Elżbiety, Nongbah